| X Close | ||
|
| ||
در شلوغي هاي روز نميشود به نگاه هاي سرگردان، خيره نشد.
مدتها بود كه از خودم چيزي ننوشته بودم. تا امروز. تا امروز كه باز احساس مي كنم دچار يك تكرار شدم. ترديد، شك، دو دلي و كلي چيزهاي مزخرف ديگه كه باعث ميشه نتونم فكرمو متمركز كنم. حتي براي نوشتن اين چرنديات.
شايد اين طرز زندگي يه عادت شده براي روحيه ي من كه نتونم به ايستايي برسم. شايد از اينكه در سكون باشم مضطرب هستم. و شايد از اينكه روزهاي زندگي من بخواد برگرده به قبل. به شش هفت سال قبل. مي ترسم از اينكه اين اتفاق بيافته.
بلد نيستم احساسمو پنهان كنم، اين يعني ضعف؛ بلد نيستم بيانش كنم، اين يعني بدبختي. گير كردم و نمي دونم چيكار كنم. مسيرم مبهم و پر از پيچ و خم هايي كه از نرديد پر شده.
نمي دونم
نمي دونم
نمي دونم
